Τον Βαγγέλη Καλογερόπουλο μπορεί να τον γνωρίζετε ως παλιό παίκτη του Ολυμπιακού. Ανήκει όμως στο κλειστό και… ολιγομελές κλαμπ των ποδοσφαιριστών οι οποίοι όχι μόνο κλήθηκαν, αλλά έπαιξαν κιόλας, στην Εθνική Ελλάδας ενώ αγωνίζονταν σε σύλλογο χαμηλότερης από τη «μεγάλη» κατηγορίας της χώρας μας.
Αυτό το κατάφερε το 1989, όταν, έχοντας εξαιρετικές επιδόσεις με τη φανέλα του Πανσερραϊκού στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής, κέρδισε την εμπιστοσύνη του τότε ομοσπονδιακού τεχνικού, Αλέκου Σοφιανίδη και έλαβε μέρος σε τρία φιλικά ματς της «γαλανόλευκης», κατά σειρά με Αλβανία, Πορτογαλία και Αγγλία. Μάλιστα, στο παιχνίδι με τους Ίβηρες ξεκίνησε βασικός.
Εκτός από αυτές τις τρεις συμμετοχές, που ήταν οι μοναδικές του με το εθνόσημο, κέρδισε και τίτλους και ενίσχυσε δύο από τις μεγαλύτερες ελληνικές ομάδες. Πάντως, κοινή ομολογία είναι, ότι δεν κατάφερε ποτέ του να φθάσει τόσο ψηλά όσο όλοι προσδοκούσαν βάσει του ταλέντου και των προσόντων του…
Γεννήθηκε το 1965 στη Μελβούρνη αλλά σε ηλικία ενός έτους ήλθε στην Ελλάδα. Έπαιξε στον Α.Ο Κυπαρισσίας, στην Καλαμάτα (ως το 1988 έβαλε 45 γκολ σε 100 αναμετρήσεις), ακολούθως μεταπήδησε στον Πανσερραϊκό βοηθώντας αποφασιστικά τα «λιοντάρια» να προβιβαστούν στη «μεγάλη» κατηγορία και κατόπιν πήγε στον Ολυμπιακό (επί εποχής Κοσκωτά). Δεν ανταποκρίθηκε ποτέ στις απαιτήσεις της πειραιώτικης ομάδας, η οποία, πάντως, εκείνα τα χρόνια μαστιζόταν από ποικίλα προβλήματα. Σημείωσε τρία γκολ σε 23 συναντήσεις με τα ερυθρόλευκα.
Αργότερα έπαιξε σε Ιωνικό, Λάρισα, ΠΑΟΚ και Λεβαδειακό.
