Την περασμένη εβδομάδα σε μια μια συζήτηση που είχε ο Χρήστος Κόντης καλεσμένος στο κανάλι του SPORT 24 στο YouTube αναφερόμενος στους προπονητές είπε μεταξύ άλλων, ότι αν τις τέσσερις μεγάλες ελληνικές ομάδες προπονούσαν Έλληνες και κατακτούσαν πρωτάθλημα, κύπελλο και εξόδους στην Ευρώπη μέσα στα επόμενα χρόνια θα αποκτούσαν ευρωπαϊκό μπαγκράουντ και το ποδόσφαιρο της γηραιάς ηπείρου θα ασχολούνταν μαζί τους και θα έπαιρναν ευκαιρίες να εργαστούν στο εξωτερικό και συν τω χρόνω θα δημιουργούνταν ελληνική σχολή προπονητών ποδοσφαίρου. Συμβαίνει και στο μπάσκετ πλέον χρόνια τώρα και μάλιστα με επιτυχία. Ιτούδης, Σφαιρόπουλος, Κατσικάρης, Σπανούλης και πολλοί άλλοι. Το ίδιο γίνεται και στο εθνικό μας άθλημα το πόλο όπου οι Βλάχος και Ηλιάδης προΐστανται στις εθνικές ομάδες ανδρών και γυναικών. Για να επανέλθουμε στο ποδόσφαιρο η πρόσληψη Ελλήνων στο Big 4, μπορεί σαν σκέψη να ακούγεται τολμηρή αλλά έχει ενδιαφέρον και δεν είναι απορριπτέα. Υπάρχουν ικανοί Έλληνες προπονητές από το παρελθόν μέχρι και σήμερα.
Ο Λάκης Πετρόπουλος , ο Αλκέτας Παναγούλιας, ο Αντώνης Γεωργιάδης, ο γερμανοσπουδαγμένος Βασίλης Δανιήλ. Βέβαια, την εποχή εκείνη το ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν ανέκδοτο στην Ευρώπη, κάτι σαν το Αλβανός τουρίστας μέχρι πριν μια δεκαετία, γιατί πλέον οι Αλβανοί με την εργατικότητα έχουν κάνει step up. Όχι ένα αλλά πολλά. Σημερινό παράδειγμα πετυχημένου Έλληνα προπονητή είναι ο Νίκος Παπαδόπουλος που έχει δημιουργήσει μια εξαιρετική ομάδα για το μπάτζετ του Λεβαδειακού. Εν δυνάμει και ο Χρήστος Κόντης. Χρειάζεται ωστόσο, γνώση και εμπιστοσύνη για να προχωρήσει ένα τέτοιο εγχείρημα αλλά πρωτίστως μέσω ΕΠΟ να καταστρωθεί ένα εθνικό σχέδιο, ώστε ο ξενομανής Έλληνας παράγοντας να είναι ανοιχτός και πεπεισμένος σε τέτοια μια τέτοια προοπτική. Παρεμπιπτόντως, στις μικρές εθνικές ομάδες εργάζονται Έλληνες προπονητές με πολλές διακρίσεις.
Τούτο σημαίνει ότι έχουν τα προσόντα για να υποστηριχτούν ώστε να συμμετάσχουν σε διεθνή ποδοσφαιρικά σεμινάρια, να αποκτήσουν εμπειρίες που θα μεταφέρουν , να προοδεύσουν και να μη λιμνάσουν συν τω χρόνω σε νοοτροπία δημοσίου υπαλλήλου. Βασικό μέλημα της ΕΠΟ πρέπει να είναι η αναβάθμιση του ελληνικού ποδοσφαιρικού προϊόντος και μόνο αγνοώντας τα τερτίπια και τις παρεμβάσεις για ίδιον και μόνο όφελος των ιδιοκτητών των ομάδων για τον Χ. Σιδηρόπουλο, Φωτιά και Ευαγγέλου. Είναι αναχρονιστικά αυτά. Και να τολμήσουν να θεσπίσουν, όπως στο Κύπελλο, την υποχρεωτική, κατ’ αρχάς, συμμετοχή σε κάθε ματς πρωταθλήματος ενός ποδοσφαιριστή από τις ακαδημίες των ομάδων.
Με αφορμή τα προσφερθέντα οι ποδοσφαιρικές μας ακαδημίες έχουν πάρει φωτιά και δείχνουν το δρόμο στην ΕΠΟ. Η δουλειά που γίνεται εδώ και μια 15ετία στον ΠΑΟΚ κυρίως, που βγάζει παίκτες κάνοντας και εξαγωγή στην Ευρώπη είναι η απόδειξη ότι οι Έλληνες μπορούν. Το ίδιο συμβαίνει και στον Ολυμπιακό με αποκορύφωμα την κατάκτηση του ευρωπαϊκού Youth League.
Στον αντίποδα, η επιστροφή του Παντελίδη στον Παναθηναϊκό αλλά η απώλεια του Καλοσκάμη από τους πράσινους επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές από τη μία αλλά και το τραγελαφικό από την άλλη. Μοιάζει με τον Κρόνο που τρώει τα παιδιά του. Σημειωτέο ότι ο Παναθηναϊκός ήταν ο πρωτοπόρος στις ακαδημίες καθώς η Παιανία που λειτούργησε το 1982 ήταν η κοιτίδα της εθνικής ομάδας που κατέκτησε το EURO του 2004.
Τρανό παράδειγμα σ’ αυτή την “ακαδημαϊκή” λίστα ο μικρός αλλά φωτεινός Αστέρας Τρίπολης με Μπακασέτα, Κουρμπέλη, Μπακασέτα, Κυριακόπουλο, Δουβίκα.
Θα μπορούσε και η Καλαμάτα με τη Μεσσηνία και τον τεράστιο λαό της αλλά στερείται υποδομών και πραγματικού ενδιαφέροντος. Η ομάδα του νομού αποτελεί περίπτωση της οποίας αξίζει ένα ξεχωριστό σημείωμα προσεχώς.
Μετά τιμής : winger
