Ήττα, πίκρα, θυμός, οργή, προβληματισμός και στενοχώρια. Πάνω απ’ όλα όμως, ένα βαρύ πέπλο θλίψης και απογοήτευσης για εκείνους τους φιλάθλους που είναι εκεί κάθε Σάββατο και κάθε Κυριακή, που αγαπούν και στηρίζουν τον Αστέρα στα εύκολα και κυρίως στα δύσκολα.
Για ακόμη ένα παιχνίδι στο οποίο η αρκαδική ομάδα «καιγόταν» για τη νίκη, η εικόνα της ειδικά στο πρώτο ημίχρονο ήταν αποκαρδιωτική. Ο Ατρόμητος εκμεταλλεύτηκε κάθε αδυναμία των κιτρινομπλέ, αναδεικνύοντας τα σοβαρά αγωνιστικά προβλήματα που παραμένουν άλυτα. Σε τέτοια ματς, κάθε αφέλεια πληρώνεται ακριβά. Και στοιχίζει.
Αυτό που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερο εκνευρισμό είναι η έλλειψη σπιρτάδας, τα χαμηλά επίπεδα ενέργειας, η απουσία νεύρου και αποφασιστικότητας από αρκετούς ποδοσφαιριστές. Ένα μπλαζέ ύφος που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την κρισιμότητα της αναμέτρησης. Σε παιχνίδια επιβίωσης δεν επιτρέπεται να μπαίνεις χωρίς το «μαχαίρι στα δόντια».
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το 9ο λεπτό: το δυνατό μαρκάρισμα του Μουντέ στον Μίτροβιτς, που του στοίχισε την κίτρινη κάρτα.
Ήταν μια φάση που έδειξε τη διάθεση και το μήνυμα του Ατρόμητου για το πόσο ήθελε το παιχνίδι. Την ίδια στιγμή, με τον Μίτροβιτς πεσμένο στο χορτάρι, δεν φάνηκε η αντίδραση που θα περίμενε κανείς. Δεν υπήρξε η ομαδική συσπείρωση, η ένταση, το πάθος.
Για να μην παρεξηγηθώ: δεν αναφέρομαι σε όλους. Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που παλεύουν. Όμως από αρκετούς λείπει η συγκέντρωση και σε κάποιες περιπτώσεις διακρίνεται μια εικόνα αδιαφορίας. Και αυτό, τη στιγμή που ο Αστέρας παίζει την ίδια του την ύπαρξη σε κάθε τέτοιο ματς.
Το δεύτερο ημίχρονο και το εξαιρετικό γκολ του Μπαρτόλο δεν αλλάζουν την ουσία. Η ομάδα παραμένει προτελευταία, βιδωμένη κάτω από τη ζώνη, χάνοντας ένα κομβικό παιχνίδι. Η κατάσταση από δύσκολη γίνεται πλέον ασφυκτική.
Ο Μίλαν Ράσταβατς, στη συνέντευξη Τύπου, παραδέχθηκε τη δυσκολία της κατάστασης, τονίζοντας ότι η διαχείριση αυτής της πίεσης δεν εξαρτάται από έναν ποδοσφαιριστή, αλλά από την ποιότητα και τη συνεισφορά ΟΛΩΝ. Και εκεί βρίσκεται η ουσία.
Η ομάδα είναι στα σχοινιά. Το περιθώριο στενεύει. Παιχνίδια υπάρχουν ακόμη, αλλά χωρίς αλλαγή νοοτροπίας, χωρίς ψυχή και αποφασιστικότητα, τα πράγματα κινδυνεύουν να γίνουν οδυνηρά.
Κλείνοντας, μια αναφορά στον κόσμο. Ο Αστέρας δεν είναι απλώς μια ΠΑΕ της Super League. Είναι το σημαντικότερο ποδοσφαιρικό κεφάλαιο της πόλης.
Το άδειο γήπεδο σε έναν τέτοιο αγώνα πληγώνει. Δεν τιμά την ιστορία και την προσφορά αυτού του συλλόγου στον τόπο.
ΠΗΓΗ : arcadia24.gr
