Στις εποχές του αθλητισμού των χορηγών, των τηλεοπτικών δικαιωμάτων και των γηπέδων τύπου arena, καλό είναι να κάνουμε ταξίδια-αναδρομές στις ρίζες του αθλητισμού σε εποχές που η συλλογική κίνηση τοπικών κοινωνιών και η δράση εμπνευσμένων και με όραμα προσώπων, δημιούργησαν τις βάσεις του αθλητισμού.
Έτσι αν και αύριο Κυριακή 19 Ιουλίου 2026 θα διεξαχθεί ο τελικός του Μουντιάλ στη Νέα Υόρκη σε γήπεδο 82.000 θέσεων σε ένα σύγχρονο πολυχώρο, στο γειτονικό προάστιο του New Jersey, εμείς θα πάμε σε εποχές που αυτά δεν μπορούσαν ούτε να τα φανταστούν οι αθλητικοί μας πρόγονοι.
Έτσι θα αναφερθούμε – και δεν είναι η πρώτη φορά – στον Μεσσηνιακό Γ.Σ που το γήπεδό του είναι το παλαιότερο ελληνικό ιδιόκτητο γήπεδο και 9ο στην Ευρώπη, με την απόκτηση-κατασκευή του γηπέδου να γίνεται την περίοδο 1900-1909. απέκτησε τις σημερινές κερκίδες, βόρεια και νότια, το 1972 και την δυτική το 1996.
Ο Μεσσηνιακός ιδρύθηκε το 1888 (επισήμως με καταστατικό το 1895) και στέγασε την αθλητική του δραστηριότητα αρχικά σε πρόχειρα γυμναστήρια, έως όπως αναφέρει ο δημοσιογράφος Ηλίας Μπιτσάνης, όταν ο δήμαρχος Καλαμάτας Πέτρος Π. Καπετανάκης παραχώρησε στον Μεσσηνιακό, με συμβόλαιο δωρεάς, ένα κομμάτι μιας πλατείας, η συνέχεια της οποίας αργότερα δόθηκε και έγινε η πλατεία ασκήσεων του στρατιωτικού στρατοπέδου.
Το Γυμναστήριο χρειάστηκε μια 3ετια περίπου για να πάρει μορφή και ο Ηλίας Μπιτσάνης αποδελτίωσε τοπική είδηση πως τον Οκτώβριο του 1905 ανακοινώθηκε στις εφημερίδες πως «…ότι ήδη ο Σύλλογος απέκτησεν ίδιον γυμναστήριο, ελαχίστων ακόμη δαπανών δεόμενον όπως κατασταθή ευπρόσωπον και άρξητε λειτουργούν κανονικώς…».
Όπως αναφέρεται στην ιστορία του Μεσσηνιακού: «Επιστάτες-Φύλακες εργάστηκαν στον Μεσσηνιακό την περίοδο 1906-2016, δηλαδή για 110 χρόνια) του γηπέδου Δημητρίου Γκραίκη, καταλαβαίνουμε για την διαρρύθμιση των χώρων : «…Το σπίτι μας ήταν στη δυτική πλευρά του Γυμναστηρίου με τα πολύζυγα, όπως το βλέπαμε από μπροστά, που είχε 2 δωμάτια. Απ’ έξω δυτικότερα είχε βοηθητικούς χώρους (κουζίνα, τουαλέτα, πλυσταριό). Στην ανατολική πλευρά ήταν τα γραφεία του «Μεσσηνιακού» και αποθήκη αθλητικού υλικού. Απ’ έξω ανατολικότερα, εφαπτόμενο, ήταν το αναψυκτήριο και λίγο μακρύτερα, στη ΒΑ γωνία του γηπέδου το «Σκοπευτήριο». Η διαμονή της οικογένειας Γκραίκη ήταν δωρεάν και τα έσοδά της ήταν από τις εισπράξεις της λειτουργίας του αναψυκτηρίου. Όταν η οικογένεια μας εγκαταστάθηκε στο γήπεδο ήταν 3μελής, οι γονείς μας και ο μεγάλος αδελφός Γιώργος γεννημένος το 1939. Στο γήπεδο γεννηθήκαμε οι υπόλοιποι, Κωνσταντίνος το 1949, εγώ ο γράφων το 1951 και η αδελφή μας Ευτέρπη το 1953. Οι υποχρεώσεις της επιστασίας ήταν πολλές…».
Το αρχιτεκτονικό μοτίβο του κτιρίου του Γυμναστηρίου του Μεσσηνιακού έχει πολλές ομοιότητες με Γυμναστήριο «Ι. Φωκιανός» της Αθήνας που βρίσκεται απέναντι από το Καλλιμάρμαρο και ιδρύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα.
Το ποδοσφαιρικό τμήμα ιδρύθηκε το 1909 και είχε αλματώδη ανάπτυξη την περίοδο 1928-1934.
Όπως σημειώνει ο Ν. Ζερίτης: «Δυστυχώς το ιστορικό Γυμναστήριο του Μεσσηνιακού αποτελεί μια αθλητική ανάμνηση της Καλαμάτας και των χιλιάδων παιδιών, 60άρηδων+ πλέον, που γυμνάστηκαν εκεί. Οι υπεύθυνοι του γκρεμίσματός του δεν σκέφτηκαν να κρατήσουν ούτε ένα δείγμα την κατασκευή του, ούτε καν την πινακίδα που κοσμούσε το γείσο της σκεπής.
Τα Μέλη των διοικήσεων του Μεσσηνιακού, τα οποία διαχρονικά διοικούν τον ιστορικό Σύλλογο, έχουν στόχο την ανάπλαση της τωρινής εισόδου του Γηπέδου, ώστε να προσαρμοστεί στο παλαιό Γυμναστήριο και να το θυμίζει στις επόμενες γενιές.
Βέβαια θα πρέπει να αναφερθεί και πως στα νότια υπήρχε μια μικρή κερκίδα, που κατασκευάστηκε πιθανόν το 1953, που και αυτή γκρεμίστηκε για να φτιαχτεί η σημερινή κερκίδα».
Το σημερινό όνομα του γηπέδου είναι το «Σταύρος Παπαδόπουλος» και έχουν γίνει κατά καιρούς σημαντικές βελτιωτικές παρεμβάσεις, με αποτέλεσμα να έχουν βρει στέγη πολύμορφες αθλητικές δραστηριότητες, εκτός του ποδοσφαίρου, όπως το διεθνές μήτινγκ «Παπαφλέσσεια», επισκέψεις σχολείων, κλπ. Το 2025 το γήπεδο «μέτρησε» περίπου 5.000 επισκέψεις αθλουμένων και επισκεπτών.
Ήδη ο Μεσσηνιακός έχει εκπονήσει και δουλεύει σχέδια για περαιτέρω βελτιώσεις και αναπτύξεις αθλητικών υποδομών.
Στις εποχές που η κερκίδα ήταν πολυτέλεια, καθώς συχνά για το ρόλο αυτό επιστρατεύονταν τα πρανή της γύρω περιοχής και που αντί για σουίτες οι vips της εποχής κάθονταν σε καρέκλες καφενείου για να παρακολουθήσουν τις αθλητικές δραστηριότητες, μπορεί η σύγκριση με την εποχή μας από ανέσεις να είναι συντριπτική υπέρ του παρόντος, όμως η σύγκριση με την αγνή ερασιτεχνική φλόγα, έναντι του αθλητισμού-επιχείρηση και συχνά τις αδυναμίας πρόσβασης τουλάχιστον σε επίπεδο θεατών, στα λαϊκά στρώματα, λόγω κόστους εισιτηρίων, μετάβασης, κλπ,, δίνει τον κότινο και όχι την κούπα, στους πρώτους σκαπανείς.
Έρευνα: Νάσος Μπράτσος – ertnews.gr
ΥΓ : Ευχαριστούμε τον διοικητικό παράγοντα του Μεσσηνιακού Χρήστου Ζερίτη για την συνεργασία.
